Onaylanma ihtiyacı ve doyumsuz bir kara delik (tur)

Bir ara burda 'inthar mektubu' adı altında bir blog paylaşmıştım. Ben onlarca intihar denemesine rağmen hiç yazmamıştım o zamana kadar bir mektup.

Üşenmiştim muhtemelen gerçekten başarabileceğimi düşünmemiştim. Aslında ben hiç bir zaman bir şeyi başarabileceğimi düşünmedim. 

Sonra aklıma geldi ki "ya gerçek beni asla öğrenmezseler? O zaman ne olacak?' Yalan söylüyorum. Bunu şimdi düşünüyorum. O an düşündüğüm şeyse her şey içim minnettar olduğumu ve hatalarımdan pişman olduğumu bilsinler diyeydi.

Ben en son ne zaman gerçekten ben oldum bilmiyorum. Gerçi ben en son ne zaman kendim gibi davrandım, giyindim, hissettim. Ben bunu da hiç bilmiyorum. Küçüklüğümü hatırlamıyorum. Geçimişe dair kayda değer hiç bir şey göremiyorum. 

Onaylanmak için benliğimden vazgeçtim.

Onaylanmak istedim. Onaylanmak, aileme gurur vermek istedim.

Ama hiç bir zaman beni tatmin edecek o onaylanma ve gurur duyulma duygusunu tam anlamıyla tadamadım ve bu da bende hiç bir şey yapmaya mecal bulamama'ma neden oldu.

Hırslı değilim, azimli değilim, çalışkan değilim.

Üzerimde on kilo yorgan varmış gibi hissediyorum.

Üzerimde göz yumduklarım var.

Özür dilerim.

Onaylanmak istedim. O kadar çok istedim ki. 

Babama çok akıllı gözükmeye çalışırdım. "Baba bak ben bunu yapmıyorum çünkü zararlı"  bunu dediğimde daha 8 yaşındaydım. Ne demesini bekliyordum acaba. "Aferim akıllı kızım". Bumuydu beklediğim. Peki aldığım cevap neydi acaba. Muhtemelen beni tatmin etmemiş olacak ki bu anı hala utançla hatırlıyorum.

"Anne bak ben asla ablam gibi değilim"  biliyormusun? aslında ondan da beterim.

O kadar çok onaylanmak istiyorum ki. İçimden onaylanma duygusu taşıyor. Lütfen beni tebrik edin. "X' konusunda çok iyisin" diyin. Bir şeylerimi onaylayın... Lütfen, buna ihtiyacım var. Bazen aklıma sarılcak kimsem olmadığı için kendime sarıldığım günler geliyor. Bunu 10 yaşımdan beri yapıyorum.

Başarılı biri değilim, tatlı değilim, kibar hiç değilim, iltifat etmeyi bilmem, kabayımdır, sinirliyimdir. Bazen deniyorum iltifat etmeyi. Nadiren başarıyorumda. Ama "nadiren" işte.

Çok sinirliyim. Sakladığım benliğim yüreğimi parçalıyor. Bu benliğimi saklamam da ani duygu değişimlerine sebep oluyor.

Çok mutluyken aniden kendime zarar verebilecek raddeye gelebiliyorum. Bu neden oluyor bilmiyorum. Sadece mutlu olmak istiyorum. Ama o mutluluğun yolu onaylanmadan geçiyor. Onaylandıkça doyumsuzlaşıyorum ve daha fazlasını istiyorum. İçimde her şeyi yutan bir karadelik var. Ve bir gün beni de yutacak. Çevresindeki her şeyi yutacak. Ve sonsuza dek kaybolacak.

Keşiş yoruldu.

Keşiş o kadar uzun süredir kendi benliğini saklıyor ki artık gerçekten kim olduğunu unuttu.

Bir de şuraya bir kaç tane resim bırakayim