Returning again

Returning for good this time. A lot has changed in my life. A while ago, I deleted all my blogs, hoping it would push me to be more active and rebuild everything from scratch. That didn’t really happen, but I’m here now. I’m ready to start again. From here on out, I want to be consistent.

The last time you heard from me was about three months ago, and even in that short time, I’ve been healing…slowly, but genuinely. I met my wonderful Ryan, and somehow life has started to feel like it’s moving upward, even if it still gets overwhelming. I feel more whole now, like I have a sense of purpose again. Loving someone this deeply is new to me, and I’m still figuring out what to do with that feeling.

There are still difficult things in my life. My dad’s wedding is coming up, and it’s complicated for me. He’s hurt me in ways that are hard to explain, and because of that, it doesn’t feel like something I can be happy about. It’s something I’m trying to navigate in my own way.

My depression has been easing. I don’t feel that constant emptiness as often, even though it still lingers sometimes. Writing has always helped me process everything, so here I am again, returning to what I started two years ago.

I’m 18 now. I started this when I was 16, during one of the hardest times in my life. Some days are still really difficult. Work hasn’t been great, and school hasn’t been much better. My chronic illness has been flaring up more lately, making even simple things like getting out of bed a challenge. But I still do it. Even when it hurts, I keep going. I just hope things continue to get better.

Ek is hierdie keer terug vir goed. Baie het in my lewe verander. ’n Rukkie gelede het ek al my blogs uitgevee, in die hoop dit sou my aanmoedig om meer aktief te wees en alles van vooraf te herbou. Dit het nie regtig gebeur nie, maar ek is nou hier; en ek is gereed om weer te begin. Van nou af wil ek konsekwent wees.

Laas het julle my so drie maande gelede gesien, en selfs in daardie kort tydjie het ek stadig maar seker begin genees. Ek het vir Ryan ontmoet, en op een of ander manier voel dit of die lewe weer op pad is opwaarts, al raak dit nog soms oorweldigend. Ek voel meer heel, asof ek weer ’n doel het. Om iemand so diep lief te hê is nuut vir my, en ek probeer nog uitwerk hoe om daardie gevoel te hanteer.

Daar is nog steeds moeilike dinge in my lewe. My pa se troue kom nader, en dit is ingewikkeld vir my. Hy het my seergemaak op maniere wat moeilik is om te verduidelik, en daarom voel dit nie soos iets waaroor ek gelukkig kan wees nie. Dit is iets wat ek op my eie manier probeer hanteer.

My depressie raak beter, ek voel nie meer so gereeld daardie konstante leegheid nie, al is dit soms nog daar. Skryf het my nog altyd gehelp om my gedagtes en gevoelens te verwerk, so hier is ek weer, terug by dit waarmee ek twee jaar gelede begin het.

Ek is nou 18. Ek het hiermee begin toe ek 16 was, tydens een van die moeilikste tye in my lewe. Party dae is steeds baie moeilik. Werk gaan nie goed nie, en skool ook nie. My chroniese siekte het onlangs vererger, en dit maak selfs eenvoudige dinge soos om uit die bed op te staan moeilik. Maar ek doen dit steeds. Selfs wanneer dit seermaak, hou ek aan. Ek hoop net dinge raak beter.

— Skal

P.S. I love you, Ryan.