kendim

duygular o kadar garip hisler ki. 21 yaşıma gireceğim ama hala neyi nasıl yapmam gerek bilmiyorum, bir durum karşısında nasıl reaksiyonlar alsam pişman olmam diye düşünmekten kafayı yiyeceğim. hala kendim olabilmiş değilim, okuduğum bölüm benim için doğru mu bilmiyorum. çabalamaya da başladım aslında 12 13 yaşlarındayken çalmak istediğim gitarı öğrenmeye çalışıyorum ama eğer o zamanlar korkak olmasaydım da başlasaydım o zamanlar öğrenmeye şu an nasıl çalardım acaba. gitar öğrenmeye vakit bile bulamıyorum bazen ama aslında çokta zamanım var, hala bir şeylerden kaçmaya çalışıyorum. hayatıma da biri girsin istiyorum sonra gelince korkup kaçıyorum onları geri istediğimde kimse olmuyor orada, olmak zorunda da değiller tabiki. biri de benim için çok çabalasın istiyorum gitmemden biri korksun istiyorum hep yanında olmamı istesin. en ufak şeyde çekip gitmesin çabalamayı bırakmasın istiyorum ama biri böyle yapsa eminim ondan kaçardım. çok yüzsüz ve bencilim. çare de bulamıyorum ki bunlara. sevilmek istiyoruz ama daha kendimizi tanımaya çalışmamışız korkudan, sevilmek istiyoruz aile dediğimiz insanlar sevmemiş en önemlisi de kendimizi sevmeye çalışmamışız. ne kadar acı