dying nature

bazı sarkıların uyandırdıgı hısler gercketen fazla yabancı ama bı o kadar da samimi. nasıl oldugunu kavrayamıyorum ama bıraz da tanıdık, daha once yasanmıslıklarla bagı varmıs, film sahnesı gibi arka fonunuza montajlanmıs gıbı hatta. o anki butun yogunluguyla kulagıma vuran gitara yapısmıs da sımdı kendını usuldan hatırlatıyomus gıbı. boyle sarkılarım da var cunku, denk gelince bi kaldırıma cokmezsem uzun uzun aglamadan duramadıgım, elimin de degistirmeye de gitmediği çipçirkin anılar dısında bi anlamı kalmamıs hicbi vurusun zihnimde.iste bazen de ilk defa isittigim tum notalar yakıyolar canımı. cokup bi yere aglamak istiyorum sadece. 

umarım bu sadece insan olmanın dogasındaki empati ve ruhunda barındırfıgı huzundur ve hicbir hayatımda, hatırlayamadıgım ve kısacık melodilere gozlerımı kızartacak kadar acı verıcı bir seyler yasamamısımdır.